Mura (umai)

Ik ben Mura, geboren in een doorsnee gezin in de winter van ’65 op de Friese klei. Als kind werd ik bestempeld als dromer en fantasierijk. Als puber werd het me verboden om mij te verdiepen in paranormale activiteiten en spiritualiteit die buiten de kerk viel. Vooral mijn moeder, die streng kerkelijk opgevoed was, vond het eng waar ik me mee bezig hield. Ik kom van vaderskant uit een circusfamilie, daar werd nog wel eens iets gedaan aan ‘spiritisme’ zoals zij dat noemden. Mijn overgrootmoeder van vaderszijde is al sinds jaar en dag een van mijn vaste gidsen.

Zo rond m’n 39e kwam ik in een stroomversnelling. Ik kwam in een situatie waarin mijn hele wereldje op z’n kop stond. Mijn huwelijk stond onder spanning, mijn 4 kinderen hadden het moeilijk en de wereld om me heen leek een grote puinhoop. Ik wist dat alleen ik hier zelf iets aan kon veranderen. Ik moest mijn eigen pijnen en trauma’s verwerken, zodat ik weer rust en vertrouwen zou krijgen. Deze periode was een van hard werken en vooral proberen te blijven staan. Hier startte pas m’n echte opleiding, in de school des levens. Hoe meer ik heelde van mezelf, zowel lichamelijk, geestelijk als spiritueel, hoe meer ik de vrijheid voelde om in het leven te staan. Mijn motto is dan ook: eerst jezelf helen voor je anderen kunt helen.
 
Tijdens een trainingsweekend in 2004 kreeg ik les van een sjamaan uit Indonesië. Die avond stond ik aan het vuur. Ineens besefte ik dat dit niet de eerste keer was dat ik aan zo’n vuur stond. Niet nu, maar levens hiervoor. Niet één keer, maar honderden keren. Ik was degene die het vuur aanstak en de ceremonie leidde. Aan de ene kant voelde ik angst, aan de andere kant vreugde en herkenning. Die zomer kwam ik Ahamkara tegen. Vanaf het moment dat ik hem zag wist ik: ‘Daar moet ik zijn’ (al wist ik natuurlijk nog niet waarom, behalve mijn sterke fascinatie voor Russische en Oost-Europese culturen). Van hem en andere sjamanen heb ik oude kennis terug gekregen. Kennis die diep in mij ergens opgeborgen was. In de zomer van 2013 werd dit bezegeld met mijn initiatie als Siberisch sjamaan in de Altai in Siberië. Ik heb daarbij de sjamaanse naam Umai ontvangen.

Jacob

Ik ben Jacob de Jong. Geboren in Friesland in 1965, en sinds 1985 wonend in Drenthe. In 1995 knapte ik volledig af op mijn leven. Overspannen, was de diagnose. En dat klopt, al was het wel wat diepgaander dan het in eerste instantie leek. Door de mentale klap was er nog iets gebeurd, iets wat mijn leven heeft veranderd. Ik werd me ineens bewust van spirituele hulp en ervoer deze ook op allerlei manieren. Leven zoals daarvoor was niet meer mogelijk, alle waarde en glans wat het eerder voor me had was er vanaf. Mijn interesse in allerlei materiële zaken verdween.

Door veel te rusten kon ik uiteindelijk weer aan de slag, maar de problemen namen toe. Ik voelde me lichamelijk en geestelijk steeds slechter. Bovendien werd ik supergevoelig voor allerlei soorten prikkels. Om te overleven hield ik een stuk van mezelf op slot. Ondertussen werd mijn spirituele beleving steeds sterker.

Een paar jaar later werd ik op straat aangesproken door een paragnost, die in 5 minuten aangaf wat er aan de hand was. Dit was opnieuw een keerpunt. Vanaf dat moment ben ik mij gaan openen in plaats van zoveel mogelijk af te sluiten. Ik heb het puin geruimd wat ik daarvoor gecreëerd had en ben mijn hart gaan volgen. Nieuwe inzichten, nieuwe opleiding, nieuw werk, nieuw gevoel…

In 2004 en 2005 werd ik door andere sjamanen herkend als mede-sjamaan. Sindsdien heb ik tal van signalen gehad, en eerst genegeerd, om dit levenspad te gaan bewandelen. Hoewel ik eigenlijk altijd met mijn eigen ontwikkeling bezig ben, was het lastig om mijn weg in het sjamanisme te vinden. Ik heb in meerdere tradities inwijdingen ontvangen en les gekregen. Ik volg echter geen van die tradities in directe zin, het is niet waar mijn spirit naar toe trekt. Mijn sjamaan-zijn staat op zichzelf en de enige weg die voor mij juist aanvoelt is die, die van binnenuit komt. Pas medio 2013 heb ik een daadkrachtig besluit kunnen nemen om hier verder vorm aan te geven. Om het voorlopig maar een naampje te geven zou ik mezelf een ‘nieuwetijds-sjamaan’ kunnen noemen, alhoewel de kennis van al-tijd is.

Voor mij is het van belang om mensen in contact te brengen met hun innerlijke beleving. Zodra dat contact gelegd is werkt spirit via woorden en boodschappen. De woorden zelf geven geen heling, maar vormen een soort verbaal medium welke helpt om blokkades op te lossen in jezelf. Ik ben daarbij een sjamaans doorgeefluikje, waarbij ik na een consult vaak het gevoel heb zelf niets gedaan te hebben.